மனித வாழ்வில் அறிவு

கலாநிதி கோனி பமான்

(இஸ்லாமிய ஆபிரிக்க பல்கலைக்கழகம், அபித்ஜான் – கோட் டிவார். உலக முஸ்லிம் அறிஞர்கள் சங்கத்தின் உறுப்பினர்)

அல்லாஹ் தஆலா மனிதனுக்கு வழங்கிய மிகப்பெரிய அருட்கொடைகளில் ஒன்று அவனுக்கு அறிவை பயன்படுத்தும் ஆற்றலை தந்ததாகும். அறிவின் மூலமாகவே மனிதன் உண்மைக்கும் பொய்கும், நன்மைக்கும் தீமைக்கும், பயனுள்ளதற்கும் பயனற்றதற்கும் இடையே வேறுபாடு காண்கிறான். அதன் மூலமாகவே அல்லாஹ்வின் படைப்புகளிலும், ஷரீஅத்தின் சட்டங்களிலும் உள்ள அத்தாட்சிகளை புரிந்துகொள்கிறான். சரியான முடிவுகளை எடுக்கிறான், தனது செயல்களுக்கு பொறுப்பேற்கிறான்.

முதலாவது:

அறிவு – கடமை மற்றும் பொறுப்பின் அடிப்படை

அறிவின் முக்கியத்துவத்திற்கான மிகப்பெரிய அடையாளங்களில் ஒன்று, இஸ்லாமிய ஷரீஅத் அறிவையே கடமைக்கான அடிப்படையாக ஆக்கியதுதான். ஒருவர் அறிவுள்ளவராக இருந்தால் மட்டுமே அவரது செயல்களுக்கு முழுமையான ஷரீஅத் பொறுப்பு உண்டு. அதனால்தான் ஐந்து அத்தியாவசியங்களில் ஒன்றாக அறிவை பாதுகாப்பதை ஷரீஅத் கொண்டு வந்தது.

அல்லாஹ் தஆலா கூறுகிறான்:

*﴿إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِندَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ﴾* [அல்-அன்ஃபால்: 22]

“நிச்சயமாக அல்லாஹ்விடத்தில் மிகக் கெட்ட உயிரினங்கள், அறியாத செவிடர்களும் ஊமைகளுமே ஆவர்”

இரண்டாவது:

வஹீயை புரிந்துகொள்வதற்கான வழி அறிவு

இஸ்லாம் மனிதனை தனது அறிவை செயலிழக்கச் செய்யுமாறு அழைக்கவில்லை. மாறாக அதை சரியான முறையில் பயன்படுத்துமாறே அழைக்கிறது. புனித குர்ஆன் சிந்தித்தல், ஆழ்ந்து சிந்தித்தல், கவனித்தல், படிப்பினை பெறுதல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் வசனங்களால் நிறைந்துள்ளது:

*﴿أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴾* “நீங்கள் சிந்திக்க மாட்டீர்களா?”

*﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ﴾* “அவர்கள் குர்ஆனை ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டாமா?”

*﴿إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ﴾* “நிச்சயமாக அதில் அறிவுள்ள சமூகத்தினருக்கு அத்தாட்சிகள் உள்ளன”

ஆரோக்கியமான அறிவு, உரைகளை புரிந்துகொள்ளவும், ஷரீஅத்தின் நோக்கங்களை உணரவும், நிலையானதற்கும் மாறக்கூடியதற்கும், உறுதியானதற்கும் சாத்தியமானதற்கும் இடையே வேறுபாடு காணவும் உதவுகிறது.

மூன்றாவது:

முடிவெடுப்பதற்கான அடிப்படை அறிவு

மனிதன் தனது வாழ்வில் குடும்பம், வேலை, கல்வி, பணம், சமூக உறவுகள் என பல முடிவுகளை எதிர்கொள்கிறான். தனது அறிவை எவ்வளவு சிறப்பாக பயன்படுத்துகிறானோ, அவ்வளவு விளைவுகளை சரியாக மதிப்பிட முடியும்.

அறிவாளி “இப்போது நான் என்ன விரும்புகிறேன்?” என்று மட்டும் கேட்பதில்லை. “நாளை இந்த முடிவின் விளைவு என்னவாக இருக்கும்?” என்றும் கேட்கிறான்.

அதனால்தான் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

*﴿وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ﴾* [அல்-இஸ்ரா: 36]

*”உனக்கு எதைப்பற்றி அறிவு இல்லையோ அதை பின்பற்றாதே”*

நான்காவது:

வதந்திகள் மற்றும் மூடநம்பிக்கைகளில் இருந்து அறிவு மனிதனை பாதுகாக்கிறது

சமூக ஊடகங்களின் காலத்தில், மனிதன் தினமும் ஏராளமான தகவல்களை பெறுகிறான். வெளியிடப்படுவதெல்லாம் உண்மை அல்ல.

இங்குதான் விமர்சன சிந்தனை மற்றும் செய்திகளை சரிபார்தல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகிறது. அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

*﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا﴾* [அல்-ஹுஜுராத்: 6]

“நம்பிக்கையாளர்களே! ஒரு பாவி உங்களிடம் ஒரு செய்தியை கொண்டு வந்தால், அதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்”

விழிப்புள்ள அறிவு கேட்பதையெல்லாம் நம்பாது, கிடைப்பதையெல்லாம் பரப்பாது, உணர்வை ஆதாரத்திற்கு மாற்றாக ஆக்காது.

ஐந்தாவது:

வாழ்வில் வெற்றிக்கான அடிப்படை அறிவு

அறிவியல் மற்றும் நாகரிக முன்னேற்றம் மனிதன் தனது அறிவை ஆராய்ச்சி, பரிசோதனை, திட்டமிடல் மற்றும் பிரச்சனைகளை தீர்பதில் பயன்படுத்தியதன் மூலமே கிடைத்தது.

தனது அறிவை பயன்படுத்தும் மனிதன் தனது தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்கிறான், தோல்விக்கான காரணங்களை தேடுகிறான், தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்கிறான், மற்றவர்களின் அனுபவங்களில் இருந்து பயன்பெறுகிறான். அவர்களின் தவறுகளை திரும்ப செய்வதில்லை.

ஆறாவது:

அறிவு என்பது மார்க்கத்தை விட்டு சுதந்திரம் பெறுவது அல்ல

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம்: இஸ்லாம் அறிவை வஹீக்கு எதிராக வைக்கவில்லை. ஏனெனில் ஆரோக்கியமான அறிவும் ஆரோக்கியமான வஹீயும் முரண்படாது.

ஆனால் அறிவு செயல்படும் ஒரு துறை உள்ளது, வஹீ வழிகாட்டும் ஒரு துறை உள்ளது. அறிவு ஆராய்ந்து, சிந்தித்து, ஊகித்து, ஒப்பிடுகிறது. வஹீ மனிதனை அல்லாஹ், மறைவானவை, மறுமை, நேர்வழியின் அடிப்படைகள் போன்ற மனித அறிவால் மட்டும் அறிய முடியாத பெரிய உண்மைகளுக்கு வழிகாட்டுகிறது.

எனவே பிரச்சனை அறிவை பயன்படுத்துவதில் இல்லை. மாறாக ஒரு புறம் அறிவை செயலிழக்க செய்வதிலும், மறுபுறம் அறிவை கடவுளாக்கி அதை மட்டுமே உண்மையின் ஒரே ஆதாரமாக ஆக்குவதிலும் உள்ளது.

ஏழாவது:

அறிவுக்கு நன்னடத்தை தேவை

அறிவுத்திறன் உள்ள அனைவருக்கும் ஞானம் இருப்பதில்லை. ஒரு மனிதன் மிகவும் அறிவாளியாக இருக்கலாம், ஆனால் தனது அறிவை அநியாயம், மோசடி, சீர்கேடு செய்வதற்கு பயன்படுத்தலாம்.

அதனால்தான் அறிவுக்கு ஈமான், நன்னடத்தை, மனசாட்சி தேவை. அப்போதுதான் அது அழிப்பதற்கான கருவியாக இல்லாமல், கட்டமைப்பதற்கான சக்தியாக மாறும்.

அறிவு மனிதனிடம் கேட்கிறது: எப்படி செய்வாய்?

அறிவு அவனிடம் கேட்கிறது: எதை செய்வாய்?

ஆனால் ஈமானும் நன்னடத்தையும் அவனிடம் கேட்கின்றன: அடிப்படையில் அதை செய்ய வேண்டுமா?

இங்குதான் மனிதனின் அமைப்பு முழுமை பெறுகிறது: சிந்திக்கும் அறிவு, அறியும் கல்வி, வழிகாட்டும் ஈமான், கட்டுப்படுத்தும் நன்னடத்தை, செயல்படுத்தும் உறுதி.

சுருக்கம்:

அறிவை பயன்படுத்துவது அறிவுசார் ஆடம்பரம் அல்ல. மாறாக அது வாழ்வின் அத்தியாவசிய தேவைகளில் ஒன்றாகும். மனிதன் தனது அறிவை எந்த அளவுக்கு சிறப்பாக பயன்படுத்துகிறானோ, அந்த அளவுக்கு தனது மார்க்கத்தை சரியாக புரிந்துகொள்ளவும், தனது வாழ்வை நிர்வகிக்கவும், தனது முடிவுகளை தேர்வு செய்யவும், சவால்களை எதிர்கொள்ளவும், தனது குடும்பம், சமூகம் மற்றும் நாகரிகத்தை கட்டமைப்பதில் பங்களிக்கவும் முடியும்.

அறிவு ஓர் அருள். அதை செயலிழக்க செய்வது அருளை மறுப்பதாகும். கட்டுப்பாடு இல்லாமல் அதை சுதந்திரமாக விடுவது ஆபத்து. ஆனால் அதை வஹீ, நன்னடத்தை மற்றும் கல்வியின் மூலம் வழிநடத்துவதே நேர்வழி மற்றும் முன்னேற்றத்தின் பாதையாகும்.