அஷ்ஷைக் பளீல் நளீமி
(சூழ்நிலையை கருத்திற் கொண்டு இந்த ஆக்கத்தை சற்று நீளமாக எழுத வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. பொறுமையாக முழுமையாக வாசிப்பது நல்லது)
இந்த விவகாரம் ஒவ்வொரு மனிதனாலும் உயிரிலும் மேலாக மதிக்கப்படுகின்றது.மானம் போன பிறகு வேறு என்ன இருந்தும் என்ன என பொதுவாகக் கூறுவார்கள். இவற்றில் பிறர் கை வைக்கின்ற போது பெரும்பாலானவர்கள் உள்ளம் நோந்து விரக்தியின் எல்லைக்கே போய் விடுவார்கள்.சிலர் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் துர்ப்பாக்கிய நிலை கூட ஏற்படுகிறது.
இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தவரை இந்த மானம் மரியாதை சுய கௌரவம் என்ற விவகாரத்தை அது மிகவுமே உணர்வு பூர்வமான (Sensitive matter) ஆகப் பார்த்து அதனை பாதுகாப்பதற்கான சகல ஏற்பாடுகளையும் செய்திருக்கிறது.
இஸ்லாமிய ஷரிஆவின் ஆறு இலக்குகளில் ஒன்றாக ஹிப்ளுல் இர்ள்(ஒவ்வொருவரதும் மானத்தை, மரியாதையைப் பாதுகாப்பது) என்ற விடயமும் முக்கியத்துவம் பெறுவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
குறிப்பாக ஒருவர் பணமோசடி செய்ததாகவோ பாலியல் ரீதியான துர்நடத்தையில் ஈடுபட்டதாகக் கூறுவது இந்த ‘இர்ள்’ விவகாரத்தில் முதன்மையான உரிமை மீறலாக பொதுவாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
தற்காலத்தில் உலகளாவிய அளவில், பொதுவாக மனிதர்களைக் குறிவைத்து, அவர்களின் கண்ணியம், மானம் மற்றும் நற்பெயருக்கு களங்கம் ஏற்படுத்தும் வகையிலான தாக்குதல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. ஊடகங்கள் மற்றும் தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் எண்ணிக்கையும் பல்வகைமையும் பெருமளவில் அதிகரித்திருப்பது, இத்தகைய குற்றங்கள் பரவுவதற்கும் வழிவகுத்துள்ளது.
ஆனால் வருத்தத்திற்குரிய விடயம் என்னவெனில், சிலர் இந்த நவீன தொழில்நுட்பத்தையும், தகவல் தொடர்பு மற்றும் ஊடகத் துறையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்களையும் சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதில்லை. மாறாக, அவற்றை மக்களின் நற்பெயரையும் கண்ணியத்தையும் மானத்தையும் பாதிப்பதற்கும், அவர்களுக்கு எதிராக அவதூறு மற்றும் தாக்குதல்களை மேற்கொள்வதற்கும் பயன்படுத்துகின்றனர். இது பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சி, செயற்கைக்கோள் தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகள், இணையம் மற்றும் கையடக்கத் தொலைபேசி குறுஞ்செய்திகள் போன்ற பல்வேறு வழிகளில் இடம்பெறுகின்றது.
முஃமினின் புனிதம்
ஒரு முஃமினுடைய புனிதத்தன்மை என்பது அவனுடைய மானம்,உயிர் மற்றும் செல்வம் ஆகியவற்றின் பாதுகாப்பைக் குறிக்கிறது.
விடைபெறும் ஹஜ்ஜின் போது (ஹஜ்ஜத்துல் வதாஃ), நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் முஸ்லிம்களின் பெரும் கூட்டத்தினரிடையே உரையாற்றியபோது கூறினார்கள்:
فإنَّ دِماءَكُم وأموالَكُم وأعراضَكُم وأبشارَكُم علَيكُم حَرامٌ، كَحُرمةِ يَومِكُم هذا، في شَهرِكُم هذا، في بَلَدِكُم هذا، (أخرجه مسلم (1679)
“இன்றைய இந்த நாளின் புனிதத்தன்மை, இந்த மாதத்தின் புனிதத்தன்மை, இந்த நகரத்தின் புனிதத்தன்மை எவ்வாறு உள்ளதோ, அதுபோன்றே நிச்சயமாக உங்களுடைய இரத்தங்களும் (உயிர்களும்) உங்களுடைய செல்வங்களும், உங்களுடைய மானங்களும் உங்களுடைய உடல்களும் உங்களுக்கு புனிதமானவையாகும்;
(முஸ்லிம்: 1679)
ஒரு நாள் அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர்(ரழி) அவர்கள் கஅபாவைப் பார்த்து கூறினார்கள்: நீ எவ்வளவு மகத்தானவன்! உனது புனிதத்தன்மையும் எவ்வளவு மகத்தானது! ஆனால் ஒரு முஃமினுடைய புனிதத்தன்மை உன்னைவிடவும் மகத்தானதாகும்.”
இஸ்லாம் ஒரு தனிமனிதனின் மானத்தைப் பாதுகாப்பதுடன், அவன் தனது மறைவில் விரும்பாத ஒரு வார்த்தையைப் பேசுவதிலிருந்தும் பாதுகாத்துள்ளது; அந்த வார்த்தை உண்மையாக இருந்தாலும் கூட அது புறங்கூறலாகும். அப்படியிருக்க, எந்த அடிப்படையும் இல்லாத பொய்யான குற்றச்சாட்டாக இருந்தால் எவ்வாறு இருக்கும்?! நிச்சயமாக, அது மிகப் பெரும் குற்றமாகவும், மிகப் பெரிய பாவமாகவும் ஆகிவிடும்.
பிறர் மானத்தைப் பாதுகாத்தல்
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “தனது சகோதரனின் மானத்தைப் பாதுகாப்பவரின் முகத்தை அல்லாஹ் மறுமை நாளில் நரக நெருப்பிலிருந்து பாதுகாப்பான்.”
(திர்மிதி: 1931; அஹ்மத்: 27543)
இதன் பொருள், ஒரு முஸ்லிம் தனது சகோதரன் இல்லாத நேரத்தில் அவனைப் பற்றி கூறப்படும் தீய வார்த்தைகளைத் தடுப்பதாகும். ஒருவர் அவனைப் பற்றி குறைகூறி பேசும்போது, அதற்கு எதிராகப் பேசி, அவனது மானத்தையும் கண்ணியத்தையும் பாதுகாப்பதாகும். அவனுடைய மானத்தைப் பாதுகாப்பதன் ஒரு வழி, அந்த அவதூறு அல்லது பழிச் சொல்லை ஆரம்பத்திலேயே தடுத்து நிறுத்துவதாகும்.
பொய்யான குற்றச்சாட்டின் தீமை
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறியதாக அறிவிக்கப்படுகிறது: “ஒருவரிடம் இல்லாத ஒரு குறையை அவரைக் கேவலப்படுத்துவதற்காகப் பற்றி கூறுபவனை, அவன் கூறிய வார்த்தையிலிருந்து விடுபடும் வரை அல்லாஹ் ஜஹன்னமின் நெருப்பில் சிறைவைப்பான்” (அத்தபரானி, அல்-முஅ்ஜமுல் அவ்ஸத்: 8936)
இது ஒருவரிடம் இல்லாத குற்றம் அல்லது குறையை அவரை இழிவுபடுத்தும் நோக்கில் கூறுவது எவ்வளவு பெரிய பாவம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “அநியாயமாக ஒரு முஸ்லிமின் மானத்தையும் கண்ணியத்தையும் தாக்கிப் பேசுவது, வட்டியின் மிகக் கொடிய வடிவங்களில் ஒன்றாகும்.”(அபூதாவூத்: 4876; அஹ்மத்: 1651)
எனவே, ஒரு முஸ்லிமின் மானம், கண்ணியம், உயிர் மற்றும் செல்வம் ஆகியவற்றை இஸ்லாம் மிகவும் புனிதமானவையாகக் கருதுகிறது. பிறருடைய கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களின் மானத்தை இழிவுபடுத்தும் பேச்சுகளைத் தடுப்பதும் ஒவ்வொரு முஸ்லிமினதும் முக்கியமான பொறுப்பாகும்.
ومَن قالَ في مؤمنٍ ما ليسَ فيهِ أسكنَهُ اللَّهُ رَدغةَ الخبالِ حتَّى يخرجَ مِمَّا قالَ( أخرجه أبو داود (3597)، وأحمد (5385
“யார் ஒரு விசுவாசியிடம் இல்லாத ஒன்றைக் கூறினால் அவ்வாறு கூறிய அவர் தான் கூறியதிலிருந்து (மன்னிப்புக் கேட்டு) வெளிவரும் வரை மறுமையில் நரகத்தின் சகதி(நரகவாசிகளது உடலில் இருந்து வெளிவரும் இரத்தம்,சீழ்)இல் குடியிருக்கச் செய்வான்”
الربا ثلاثةٌ وسبعونَ بابًا ، وأيسرُها مثلُ أنْ ينكِحَ الرجلُ أمَّهُ ، و إِنَّ أربى الرِّبا عرضُ الرجلِ المسلمِ (أخرجه ابن ماجة (2275 )، وابن المنذر في ((الأوسط)) (8013 )، والحاكم (2259 )
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “வட்டி (ரிபா) எழுபத்து மூன்று வகையான பாவங்களைக் கொண்டுள்ளது. அவற்றில் மிக எளிதானது, ஒரு மனிதன் தனது தாயைத் திருமணம் செய்வதைப் போன்றதாகும். மேலும், வட்டியின் மிகக் கொடிய வடிவம் ஒரு முஸ்லிம் மனிதனின் மானத்தையும் கண்ணியத்தையும் அநியாயமாக இழிவுபடுத்துவதாகும்.” (இப்னு மாஜஹ்: 2275; இப்னுல் முன்திர், அல்-அவ்ஸத்: 8013; அல்-ஹாகிம்: 2259)
إنَّ العبدَ لَيتَكَلَّمُ بِالكَلِمةِ ما يَتَبَيَّنُ فيها ، يَزِلُّ بِها في النارِ أبعدَ ما بين المشرقِ و المغرِبِ (أخرجه البخاري (6477)، ومسلم (2988
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்:“ஒரு அடியான் தான் பேசும் ஒரு வார்த்தையின் விளைவுகளைப் பற்றி தெளிவாகச் சிந்திக்காமல் பேசிவிடுகிறான். அந்த ஒரு வார்த்தையின் காரணமாக அவன் கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலுள்ள தூரத்தைவிட மிகத் தொலைவான அளவுக்கு நரகத்தில் வீழ்ந்து விடுகிறான்.” (ஸஹீஹுல் புகாரி: 6477; ஸஹீஹ் முஸ்லிம்: 2988)
இதிலிருந்து, ஒரு மனிதன் தனது நாவிலிருந்து வெளிவரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகப் பேச வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம். குறிப்பாக, பிறருடைய மானத்தையும் கண்ணியத்தையும் பாதிக்கும் வார்த்தைகளைப் பேசுவதில் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
மேலும் நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்:
وإنَّ العَبدَ لَيَتَكَلَّمُ بالكَلِمةِ مِن سَخَطِ اللهِ، لا يُلقي لها بالًا، يَهوي بها في جَهَنَّمَ. (أخرجه مسلم (2988)
“ஒரு அடியான் அல்லாஹ்வின் கோபத்திற்கு உள்ளாகும் ஒரு வார்த்தையைப் பேசுகிறான்; அதைப் பற்றி அவன் எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுப்பதில்லை. ஆனால் அந்த வார்த்தையின் காரணமாக அவன் ஜஹன்னமில் வீழ்ந்து விடுகிறான்.” (ஸஹீஹ் முஸ்லிம்: 2988)
இதனால், சிறியதாகத் தோன்றும் ஒரு வார்த்தை கூட அல்லாஹ்வின் கோபத்திற்கும் தண்டனைக்கும் காரணமாகலாம் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இந்த ஹதீஸ்கள் அனைத்தும் நாவைப் பாதுகாத்தல், பிறருடைய மானத்தைக் காப்பாற்றுதல், பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளைப் பரப்பாமை மற்றும் ஆதாரமற்ற அவதூறுகளிலிருந்து விலகுதல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன.
يا مَعْشَرَ مَن أسلم بلسانِه ولم يَدْخُلِ الإيمانُ قلبَه ، لا تُؤْذُوا المسلمينَ ، ولا تُعَيِّرُوهم ، ولا تَتَّبِعُوا عَوْراتِهِم ، فإنه مَن تَتَبَّعَ عَوْرَةَ أَخِيه المسلمِ ، يَتَتَبَّعِ اللهُ عَوْرَتَه ومَن يَتَتَبَّعِ اللهُ عَوْرَتَه يَفْضَحْهُ ولو في جوفِ بيتِه (أخرجه الترمذي (2032)، وابن حبان (5763) باختلاف يسير.)
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “நாவினால் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டு ஆனால், ஈமான் இன்னும் உள்ளங்களில் நுழையவில்லையோ இப்படியான நிலையில் உள்ளவர்களே முஸ்லிம்களுக்கு நோவினை ஏற்படுத்தாதீர்கள். அவர்களை இழிவுபடுத்தாதீர்கள். அவர்களின் குறைகளையும் மறைவான விஷயங்களையும் தேடாதீர்கள். ஏனெனில், தனது முஸ்லிம் சகோதரனின் குறைகளைத் தேடுபவனுடைய குறைகளை அல்லாஹ்வும் தேடுவான். மேலும், யாருடைய குறைகளை அல்லாஹ் தேடுகிறானோ, அவனை அவனது வீட்டின் உள்ளேயிருந்தாலும் அல்லாஹ் அவமானப்படுத்துவான்.”
(திர்மிதி: 2032; இப்னு ஹிப்பான்: 5763 — சிறிய வித்தியாசத்துடன்)
அவதூறு பெரும் பாவம்
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “அழிவை ஏற்படுத்தும் ஏழு பெரும் பாவங்களைத் தவிர்த்துக் கொள்ளுங்கள். என்று கூறிவிட்டு அதில் ஒன்றாக “நம்பிக்கையாளர்களான, கற்பொழுக்கமுள்ள, எதையும் அறியாத பெண்கள் மீது (விபச்சாரக்) குற்றச்சாட்டைச் சுமத்துவது.”என்பதையும் குறிப்பிட்டார்கள்.
மேலும், குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் முஹ்ஸன் (சட்டரீதியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட கற்பொழுக்கமுள்ள நபர்) என்ற தகுதியைப் பெற்றிருக்காவிட்டால், குற்றவாளியைத் தடுக்கும் மற்றும் அவரைப் போன்ற மற்றவர்களுக்கும் எச்சரிக்கையாக அமையும் வகையில், ஆட்சியாளர் அல்லது நீதிபதி தகுந்த தஅ்ஸீர் (تعزير) தண்டனையை வழங்க முடியும். இதன் நோக்கம், மக்கள் பிறரின் மானத்தையும் கண்ணியத்தையும் இழிவுபடுத்தும் வகையில் தங்களுடைய நாவுகளைப் பயன்படுத்துவதிலிருந்து அவர்களைத் தடுத்துப் பாதுகாப்பதாகும்.
மனிதனின் மானத்தையும் நற்பெயரையும் பாதுகாப்பதற்காக இஸ்லாமிய ஷரீஅத் நிர்ணயித்துள்ள தண்டனைகளில் ஒன்று “கத்ஃப்” (قذف) எனப்படும் தண்டனையாகும். அதாவது, ஒருவர் மற்றொருவரை விபச்சாரம் செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டி, அதனை நிரூபிப்பதற்கான ஆதாரத்தை வழங்க முடியாதபோது, அவ்வாறு குற்றம் சாட்டியவருக்கு விதிக்கப்படும் தடுக்கும் தன்மை கொண்ட தண்டனையாகும்.
இதன் நோக்கம், மக்கள் ஒருவருடைய மானத்திலும் கண்ணியத்திலும் அத்துமீறாமல் இருப்பதைத் தடுப்பதும், அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதுமாகும். அதேவேளை, இஸ்லாமிய சமூகத்தில் ஆபாசமும் ஒழுக்கக்கேடும் பரவுவதைத் தடுப்பதும் இதன் நோக்கமாகும். ஏனெனில் இத்தகைய செயல்கள் சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதித்து, அதன் அடித்தளத்தை உள்ளிருந்து சீரழிக்கக்கூடும்.
கத்ஃப் (அவதூறு) குற்றத்திற்கான தண்டனை
கத்ஃப் (ஒருவரின் கண்ணியத்தையும் மானத்தையும் களங்கப்படுத்தும் வகையில் விபச்சாரக் குற்றச்சாட்டைச் சுமத்துதல்) தண்டனையை அமுல்படுத்துவதற்கான நிபந்தனைகள் நிறைவேறும்போது, அதற்கான தண்டனை எண்பது கசையடிகள் ஆகும்.
அல்லாஹ் تعالى கூறுகிறான்: “மேலும், கற்பொழுக்கமுள்ள பெண்கள் மீது (விபச்சாரக்) குற்றச்சாட்டைச் சுமத்தி, பின்னர் அதற்கு நான்கு சாட்சிகளைக் கொண்டு வராதவர்களை எண்பது கசையடிகள் அடியுங்கள். மேலும், அவர்களின் சாட்சியத்தை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள். அவர்கள்தாம் பாவிகள்.” (அல்குர்ஆன்: 24:4)
ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி பரப்பப்பட்ட இஃப்க் (அவதூறு) சம்பவம் தொடர்பாக அல்லாஹ் تعالى கூறுகிறான்:
“அவர்களில் அந்தப் பெரும் அவதூறைத் தொடங்கி வைத்தவனுக்கு மகத்தான தண்டனை உண்டு. நீங்கள் அதைக் கேள்விப்பட்ட போது, முஃமினான ஆண்களும் பெண்களும் தங்களுக்குள்ளேயே நல்லெண்ணம் கொண்டு, ‘இது தெளிவான அவதூறு’ என்று கூறியிருக்க வேண்டாமா?” (அந்நூர்: 11–12)
இந்த வசனத்தில், இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி பேசியவர்களை அல்லாஹ் கண்டிக்கிறான். “நீங்கள் அதைக் கேள்விப்பட்ட போது, முஃமினான ஆண்களும் பெண்களும் தங்களுக்குள்ளேயே நல்லெண்ணம் கொண்டிருக்க வேண்டாமா?”
இதற்குக் காரணம் என்னவெனில், முஃமின்கள் ஒருவருக்கொருவர் சகோதரர்களாகவும், உம்முல் முஃமினீன் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அவர்களுடைய “தாயார்” என்ற உயர்ந்த அந்தஸ்திலும் இருந்தார்கள். எனவே, அவர்களுக்கு பொருந்தாத ஒரு காரியத்தைப் பற்றி அவர்கள் எவ்வாறு தவறான எண்ணம் கொள்ள முடியும்?
இந்தச் செய்தியை அவர்கள் கேட்டபோது, தங்களைப் பற்றியும் தங்கள் முஸ்லிம் சகோதரர்களைப் பற்றியும் நல்லெண்ணம் கொண்டு, அந்த அவதூறிலிருந்தும் அதைக் கூறியவர்களிடமிருந்தும் தங்களை விலக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டியது அவர்களது கடமையாக இருந்தது.
அல்லாஹ் மேலும் கூறுகிறான்: “அவர்கள் அதற்காக நான்கு சாட்சிகளைக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டாமா? அவர்கள் சாட்சிகளைக் கொண்டு வராததால், அவர்கள்தாம் அல்லாஹ்விடத்தில் பொய்யர்கள்.” (அந்நூர்: 13)
அதாவது, அவர்கள் கூறிய குற்றச்சாட்டை நிரூபிப்பதற்காக நான்கு சாட்சிகளைக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டாமா? அவர்கள் நான்கு சாட்சிகளைக் கொண்டு வராததால், அல்லாஹ்வின் பார்வையில் அவர்கள் பொய்யர்களாகின்றனர்.
தவறு செய்பவர்களுக்கு அறிவுரை கூறுதல்
ஒரு பாவம் செய்பவருக்கும் அல்லது தவறு செய்பவருக்கும், சமூகத்தின் மீது ஒரு உரிமை உள்ளது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அந்த உரிமை என்னவெனில், அவருடைய குறையை வெளிப்படுத்தாமல், மிகச் சிறந்த மற்றும் மென்மையான முறையில் அவருக்கு அறிவுரை கூறுவதாகும்.
ஒருவர் ஏதேனும் தீமையையோ தவறையையோ காணும்போது, அதனைச் செய்பவருக்கு மென்மையுடனும் ஞானத்துடனும் அறிவுரை வழங்க வேண்டும் என்பதே அடிப்படைக் கொள்கையாகும். அதேவேளை, அவருடைய குறையை மறைத்துப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அவரை மக்களுக்கு முன்னால் அவமானப்படுத்தவோ, அவரது பெயரைப் பகிரங்கப்படுத்தவோ கூடாது.
இதனால் தான் நபியவர்கள் ஒருவரிடம் வெறுக்கத்தக்க அல்லது கண்டிக்கத்தக்க ஒரு செயலைக் கண்டபோது, அந்தச் செயலைப் பற்றி மறைமுகமாகவும் பொதுவாகவும் சுட்டிக்காட்டுவார்கள்; ஆனால் அதைச் செய்த நபரின் பெயரை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடமாட்டார்கள்.
இதன் மூலம், இஸ்லாம் தவறைத் திருத்துவதையும், மனிதனின் கண்ணியத்தையும் பாதுகாப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் பேணுகிறது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.
தவறுகளைத் திருத்துவதில் நபியவர்களின் அணுகுமுறை
நபியவர்களிடம் ஒரு நபரைப் பற்றி ஏதேனும் தவறான செய்தி வந்தடைந்தால், “இன்ன நபருக்கு என்ன நேர்ந்தது? அவர் ஏன் இப்படிக் கூறுகிறார்?” என்று குறிப்பிட்ட நபரின் பெயரைக் கூறமாட்டார்கள்.மாறாக,
“சிலர் இப்படியும் அப்படியும் கூறுவதற்கு என்ன காரணம்?”
என்று பொதுவான முறையில் கூறுவார்கள். (அபூதாவூத்: 4788)
நபியவர்கள் தமது உம்மத்தினருக்கு மிகச் சிறந்த ஆசிரியராகவும், சிறந்த வழிகாட்டியாகவும் இருந்தார்கள். மக்கள் தவறு செய்திருந்தாலும், அவர்களின் உணர்வுகளைப் பேணுவதிலும், அவர்களின் கண்ணியத்தைக் காப்பதிலும் அவர்கள் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தார்கள்.
ஒருவரிடம் பொருத்தமற்ற அல்லது தகாத ஒரு செயல் இடம்பெற்றதாக அவர்களுக்கு தெரியவந்தால், அந்த நபரின் பெயரை நேரடியாகக் குறிப்பிடாமல், மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டும் முறையை அவர்கள் பயன்படுத்துவார்கள். பின்னர் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்யுமாறு கட்டளையிடுவார்கள் அல்லது தவறிலிருந்து தடுப்பார்கள். இதனால் அனைவரும் அந்தப் போதனையிலிருந்து பயனடைவார்கள்; தவறு செய்த நபரும் மனவேதனைக்கு உள்ளாகமாட்டார், மக்களுக்கு முன்னால் அவமானப்படுத்தப்படவும் மாட்டார்.
நல்ல கண்ணியமுடையவர்களின் தவறுகளை மறைத்தல்
சமூகத்தில் நல்ல பெயரும் கண்ணியமும் பெற்றவர்களாகவும், மக்களுக்கு தீங்கிழைப்பவர் அல்லது குழப்பத்தை ஏற்படுத்துபவர் என்ற பெயர் இல்லாதவர்களாகவும் இருப்போரின் தவறுகளை மறைத்துப் பாதுகாப்பது சிறந்ததாகும்.
நபியவர்கள் கூறினார்கள்:
قال النبي صلى الله عليه وسلم”أقيلوا ذَوي الهيئاتِ عثَراتِهم إلا الحدودَ (أخرجه أحمد (25513)، والنسائي في ((السنن الكبرى)) (7293)
“கண்ணியமும் நல்ல நிலையும் உடையவர்களின் தவறுகளை, அவர்கள் மீது நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஹத்துத் தண்டனைகளாக இல்லாத வரையில், மன்னித்து விடுங்கள்.”(அஹ்மத்: 25513; அந்நஸாஈ, அஸ்-ஸுனனுல் குப்ரா: 7293)
மக்களிடமிருந்து ஏற்படும் தவறுகளை மன்னிப்பது இஸ்லாமிய ஷரீஅத்தின் சிறப்பான பண்புகளில் ஒன்றாகும். குறிப்பாக, தவறு செய்தவர் மக்களிடையே நல்லொழுக்கம், நன்மை மற்றும் சிறந்த பண்புகளுக்காக அறியப்பட்டவராக இருந்தால், அவருடைய தவறை மறைத்துப் பாதுகாப்பது இன்னும் பொருத்தமானதாகும்.
இதன் மூலம், அவர் சமூகத்தில் செய்துவரும் நன்மைகள் அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கப்படுகின்றன; மேலும், மக்களிடையே அவர் ஒரு நல்ல முன்மாதிரியாக இருப்பதும் முற்றாக அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
இப்னுல் கய்யிம் அவர்கள் நபியவர்களின் “ذوي الهيئات” என்ற வார்த்தைக்கு விளக்கமளிக்கும்போது கூறுகிறார்கள்:
“இதன் வெளிப்படையான பொருள், மக்களிடையே கண்ணியம், மதிப்பு, செல்வாக்கு மற்றும் தலைமைத்துவம் கொண்டவர்களைக் குறிக்கும். அல்லாஹ் அவர்களுக்கு ஒரு வகையான கௌரவத்தையும், அவர்களது சமுதாயத்தில் உள்ள பிறரை விட சிறப்பையும் வழங்கியுள்ளான். அவர்களில் ஒருவர் தன்னைத் தவறுகளிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொண்டு, நன்மைக்காகப் பிரபலமாக இருந்தபோதிலும், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு தவறில் விழுந்து, அவருடைய பொறுமையின் எல்லை மீறப்பட்டு, ஷைத்தான் அவரை வென்றுவிட்டால், அவரைக் கண்டிக்கவும் தண்டிக்கவும் உடனடியாக விரைந்து செல்லக் கூடாது. மாறாக, அது அல்லாஹ்வின் ஹத்துத் தண்டனைகளில் ஒன்றாக இல்லாத வரையில், அவரது அந்தத் தவறு மன்னிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையிலுள்ளவராக இருந்தாலும், தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவராக இருந்தாலும், அல்லாஹ்வின் ஹத்துத் தண்டனை என்றால் அது நிறைவேற்றப்பட வேண்டியதே.” (பதாயிஉல் ஃபவாயித்: 3/139)
சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்
நபி(ஸல்)அவர்கள் கூறினார்கள்: “உங்களுக்கு முன்னிருந்த மக்களை அழித்தது என்னவென்றால், அவர்களில் உயர்ந்த நிலையில் இருந்த ஒருவர் திருடினால், அவரை விட்டுவிடுவார்கள்; ஆனால் அவர்களில் பலவீனமான ஒருவர் திருடினால், அவர் மீது தண்டனையை நிறைவேற்றுவார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாகக் கூறுகிறேன்! முஹம்மதின் மகள் ஃபாத்திமா திருடியிருந்தாலும், அவரது கையை நான் வெட்டியிருப்பேன்.”(புகாரி :6788 ), முஸ்லிம் 1688)
இது இஸ்லாமிய ஷரீஅத்தின் சிறப்புகளிலும் நீதியின் மகத்துவத்திலும் உள்ள மிக முக்கியமான ஓர் அம்சமாகும். அதாவது, அல்லாஹ்வால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட சட்டத் தண்டனைகளில் உயர்ந்தவருக்கும் தாழ்ந்தவருக்கும் வேறுபாடு கிடையாது.
அறிஞர்களின் தவறுகளை அணுகும் முறை
இமாம் அத்தஹபீ அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:“ஒரு பெரிய அறிஞர், அவருடைய சரியான கருத்துக்கள் அதிகமாகவும், உண்மையைத் தேடுவதில் அவர் கவனமாக இருப்பதும், அவரது அறிவு விரிவானதும், அவரது புத்திக்கூர்மை வெளிப்படையானதும், அவரது நல்லொழுக்கம், இறையச்சம் மற்றும் நபிவழியைப் பின்பற்றுதல் ஆகியவை அறியப்பட்டவையாகவும் இருந்தால், அவருடைய தவறை மன்னிக்க வேண்டும். அவரை வழிகெட்டவர் என்று கூறி நிராகரிக்கவோ, அவரைத் தூக்கி எறிந்துவிடவோ, அவருடைய நன்மைகளை மறந்துவிடவோ கூடாது. அதேவேளை, அவருடைய புதுமையான கருத்தையோ தவறையையோ நாம் பின்பற்றக்கூடாது. மேலும், அவர் அதிலிருந்து தவ்பா செய்வார் என்று நாம் நம்ப வேண்டும்.” (ஸியரு அஃலாமின் நுபலா: 5/271; மேலும் பார்க்க: அஸ்ஸுயூத்தி, தத்ரீபுர் ராவி: 1/3)
தனிப்பட்ட பாவத்திற்கும் சமூகத் தீங்கிற்கும் இடையிலான வேறுபாடு
தவறுகளும் பாவங்களும் அவற்றைச் செய்த நபரிடமே மட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அதன் மூலம் மற்ற மக்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாத நிலையில், அவருக்கு நல்ல முறையில் அறிவுரை கூறுவதே முதன்மையான கடமையாகும்; அவரது குறையை மறைப்பது மேலும் வலியுறுத்தப்பட்ட செயலாகும்.
அத்தகைய பாவம் செய்தவரின் விவகாரம் அவருடைய இறைவனிடமே உள்ளது. அல்லாஹ் நாடினால் அவரைத் தண்டிப்பான்; நாடினால் அவரை மன்னிப்பான்.
ஆனால், ஒருவர் பாவத்தை வெளிப்படையாகச் செய்து, அதைப் பற்றி பெருமைப்பட்டு, அதிலிருந்து விலக மறுக்கும் நிலையிலும், அவரைத் தடுக்க ஒரே வழி ஆட்சியாளரிடம் அல்லது அதிகாரிகளிடம் அவரைப் பற்றித் தெரிவித்து, அவருக்குத் தகுந்த தண்டனையை வழங்குவதாக இருந்தால், அவரது விவகாரத்தை அதிகாரியிடம் எடுத்துச் செல்வதே இஸ்லாமிய முறையாகும்.
இமாம் நவவி அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: “தீங்கு மற்றும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவது அறியப்பட்ட ஒருவரைப் பொறுத்தவரை, அவரது விஷயத்தை மறைப்பது விரும்பத்தக்கதல்ல. மாறாக, அதனால் வேறு ஒரு தீங்கு ஏற்படும் என்ற அச்சம் இல்லாவிட்டால், அவரது விவகாரத்தை ஆட்சியாளரிடம் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். ஏனெனில், இத்தகைய நபரின் குறையை மறைப்பது, அவரை மேலும் தீங்கு மற்றும் குழப்பம் ஏற்படுத்தவும், தடைசெய்யப்பட்டவற்றை மீறவும், மேலும் அவரைப் போன்ற செயலில் ஈடுபட மற்றவர்களுக்கும் துணிச்சலை ஏற்படுத்தவும் வழிவகுக்கும்.”
இப்னு உதைமீன் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: “ஒருவருடைய குறையை மறைப்பது சில சமயங்களில் கட்டளையிடப்பட்டு பாராட்டத்தக்க செயலாக இருக்கலாம்; சில சமயங்களில் அது ஹராமாகவும் இருக்கலாம். ஒருவர் ஒரு பாவச் செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதை நாம் கண்டால், அவர் தீய குணமுடையவராகவும், தொடர்ந்து பாவங்களில் மூழ்கியவராகவும் இருந்து, அவரது குறையை மறைப்பது அவரை மேலும் வரம்புமீறச் செய்யும் என்றால், நாம் அவரை மறைக்கக்கூடாது. மாறாக, அவரைப் பற்றி அதிகாரிகளிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். இதன் மூலம் தேவையான தடுப்பு நடவடிக்கை ஏற்பட்டு, எதிர்பார்க்கப்படும் நோக்கம் நிறைவேறும்.”
இதனால்,இஸ்லாத்தில் ஒருவருடைய குறையை மறைப்பது என்பது எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் ஒரே சட்டத்தைக் கொண்டதல்ல என்பது தெளிவாகிறது. தனிப்பட்ட தவறுகளில் அறிவுரையுடன் மறைத்தல் சிறந்ததாக இருக்கலாம்; ஆனால் ஒருவருடைய செயல்கள் தொடர்ந்து மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் நிலையில், சமூகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக உரிய அதிகாரிகளிடம் தெரிவிப்பது அவசியமாகலாம்.
அநீதி இழைக்கப்பட்டவரிடம் மன்னிப்புக் கோருதல்
அநீதி இழைக்கப்பட்டவரிடம் சென்று தனது தவறிலிருந்து விடுபடுவதும், அவரிடம் மன்னிப்புக் கோருவதும் ஷரீஅத்தில் கடமையாகும் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.
“தனது சகோதரனுடைய மானம் அல்லது வேறு எந்த உரிமை தொடர்பாகவும் அநீதி இழைத்த ஒருவர், இன்றே அவரிடம் மன்னிப்புக் கோரிக்கொள்ளட்டும். ஏனெனில், நாளை தினார் அல்லது திர்ஹம் எதுவும் இல்லாத நாளாக இருக்கும். அவனிடம் நற்செயல்கள் இருந்தால், அவன் இழைத்த அநீதிக்கு ஏற்ப அவனுடைய நற்செயல்களிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படும். அவனிடம் நன்மைகள் இல்லையெனில், அநீதி இழைக்கப்பட்ட அவனது சகோதரனின் பாவங்களிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அவன் மீது சுமத்தப்படும்.” (ஸஹீஹுல் புகாரி)
ஆனால், தான் ஏற்படுத்திய துன்பத்தை நேரடியாகச் சொல்லி மன்னிப்புக் கோருவது விஷயத்தை மேலும் சிக்கலாக்கி, அந்த நபருக்கு அதிக கோபத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற நிலை இருந்தால், சில அறிஞர்கள் கூறியுள்ளபடி, குறிப்பிட்ட சம்பவத்தைச் சொல்லாமல் பொதுவாக அவரிடம் மன்னிப்புக் கோருவது சிறந்ததாகும்.
தவறு செய்பவரின் குறையை மறைத்தல் – நபிவழியும் நபித்துவப் பண்பும்
குறை மறைப்பு
தவறு செய்த ஒருவரின் குறையை மறைத்துப் பாதுகாப்பது நபி(ஸல்) அவர்களின் வழிமுறையும் சிறந்த நபித்துவப் பண்புமாகும்.
ஒரு தவறு செய்தவரின் குறையை மறைப்பது என்பது, அவர் செய்த தவறை சரியானது என்று ஏற்றுக்கொள்வதையோ, அவரது தவறைச் சிறிதாகக் கருதுவதையோ குறிக்காது. மாறாக, அவருடைய தவறை மறுத்து, அவருக்கு நல்ல முறையில் அறிவுரை வழங்கியபடியே, அவர் அல்லாஹ்வை நோக்கிய தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வதற்கு அவருக்கு உதவுவதாகும்.
மேலும், அவருக்கு தவ்பா செய்து, தனது தவறைத் திருத்திக்கொள்வதற்கான வாயிலைத் திறந்து வைப்பதாகும். ஏனெனில், ஒருவருடைய தவறுகள் வெளிப்படையாகப் பகிரங்கப்படுத்தப்பட்டுவிட்டால், அவர் தனது வெட்க உணர்வை இழக்கக்கூடும். அதன் விளைவாக, மேலும் பல தவறுகளைச் செய்வதற்குத் துணிச்சல் ஏற்படலாம்.
எனவே, நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் தமது சொற்களின் மூலமும் செயல்களின் மூலமும் பிறருடைய குறைகளை மறைத்துப் பாதுகாக்குமாறு நமக்கு ஊக்கமளித்துள்ளார்கள். மேலும், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய நன்மையையும் சிறப்பையும் நமக்கு விளக்கியுள்ளார்கள்.
أن النبي صلى الله عليه وسلم قال:مَن سَتَرَ مُسلِمًا سَتَرَه اللهُ يَومَ القيامةِ.أخرجه مسلم (2580)
நபி صلى الله عليه وسلم அவர்கள் கூறினார்கள்: “யார் ஒரு முஸ்லிமின் குறையை மறைக்கிறாரோ, அவரது குறையை அல்லாஹ் மறுமை நாளில் மறைப்பான்” (முஸ்லிம்: 2580)
இதிலிருந்து, ஒருவரின் தவறைத் திருத்துவதும், அதேவேளை அவரது கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதும் இஸ்லாமிய ஒழுக்கத்தின் முக்கியமான அம்சம் என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம்.
#முக்கிய குறிப்பு
இந்த நீண்ட ஆக்கத்தை இதுவரை பொறுமையாக வாசித்த அன்பர்களே!
ஓர் இஸ்லாமிய பிரசாரகர் அல்லது அறிஞர் மீது குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைப்போருக்கு பின்னணியில் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.
- உண்மையாகவே அவர் தவறு செய்திருக்கலாம். அவ்வாறான சந்தர்ப்பத்தில் அவரின் போலித் தனத்தை சமூகம் அறிய வேண்டும் என சிலர் நாடி, அம்பலப்படுத்தி அவரை ஒதுக்கும் நோக்கம் அவர்களிடம் இருக்கலாம்.
ஆனால் இது நல்லதல்ல.குற்றம் சாட்டப்படுபவரை அம்பலப்படுத்துவதனால் சமூகத்தில் ஏற்படும் மோசமான பக்க விளைவுகளைப் பற்றி இவர்கள் சிந்திக்க வேண்டும். குற்றங்கள் பற்றிய தகவல் சமூகத்திலே பரவுகின்ற பொழுது சமூகம் ஈமானையே இழந்து விடும்.
ஒருவர் தவறு செய்திருந்தால் சமூகத்தின் நலனில் உண்மையான அக்கறை உள்ளவர்கள் அவரை நேரடியாக அணுகி தவறை திருத்திக் கொள்ளும்படி கூறுவதோடு அவர் அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான வழிகளை அவர்கள் காட்ட வேண்டும். அப்படி இல்லாத போது அது முறையான அழகு முறை அல்ல.
- ஒரு குறிப்பிட்ட பிரசாரகர் அல்லது அறிஞர் அதிகமாக சாதிக்கின்ற பொழுது அல்லது முன்னணியில் இருந்து பணி புரிகின்ற பொழுது சமூகத்தில் இருக்கின்ற சிலருக்கு பொறாமையும் வயிற்றெரிச்சல் வரும். நபி(ஸல்) அவர்களுக்கும் இதுதான் நடந்தது.இல்லாத பொல்லாத குற்றச்சாட்டுகளை காபிர்கள் முன்வைத்து அன்னாரை சமூகத்தை விட்டும் தூரப்படுத்தப் பார்த்தார்கள்.
- இஸ்லாத்தின் எதிரிகள் முஸ்லிம் சமூகத்தில் முன்னணியில் இருக்கின்றவர்களை சமூகத்தில் இருந்து தூரப்படுத்துவதற்கு தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.அப்போது முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு உள்ளே இருக்கின்ற சிலரை இத்தகைய முக்கியஸ்தர்களுக்கு எதிராகத் தூண்டி விடுவார்கள். அதற்காக அவர்களால் பணம் மற்றும் உற்சாகம் என்பன வழங்கப்படும். அவர் அந்த குற்றத்தை செய்திருக்கமாட்டார். இப்போது அனைவரும் சேர்ந்து அவரை ஒதுக்குவதற்கு முயற்சிப்பார்கள்.
அடுத்ததாக ஒருவரை குற்றம் சுமத்துபவர்கள் தாமும் எதிர்காலத்தில் அப்படியான குற்றத்தில் சம்பந்தப்பட நேரிடும் என்பதை மறந்து விடக்கூடாது. அப்படியான சந்தர்ப்பத்தில் அவர்களை பாதுகாக்க யாரும் முன்வரவும் மாட்டார்கள்.
சில சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் காரணமாக சிலர் சில தப்புக்களில் சம்பந்தபட்டு விடக்கூடும். பின்னர் அவர்கள் அல்லாஹ்விடத்தில் மன்னிப்பு கேட்டு திருந்தக் கூடும்.அந்த நேரத்தில் அவர்கள் அல்லாஹுவால் மன்னிக்கப்படுவார்கள். ஆனால் அவர்களைப் பற்றி புறம் பேசி அவதூறு சொன்னவர்களுடைய நன்மைகள் எல்லாம் அவர்களுக்கு கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கும்.
மேலும் மனிதர்களில் யாரும் குற்றம் செய்யாதவர்கள் அல்லர். ஆனால் இவ்வாறு கூறுகின்ற பொழுது பகிரங்கமாக குற்றங்களில் ஈடுபடுபவர்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்பதோ அவர்களை கண்டும் காணாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதோ அர்த்தமல்ல. ஆனால் நான் முஸ்லிம்கள் என்ற வகையில் இஸ்லாமிய கண்ணோட்டத்தில் நின்று எந்த ஒரு விடயத்தையும் அல்லாஹ்வுக்கு பயந்து, சமூக நலன்களை முன்னிறுத்தி முறையாக அணுக வேண்டும் என்பது தான் எமது பணிவான கருத்தாகும்.
அல்லாஹ் எம் அனைவரையும் தப்புத் தவறுகளில் இருந்தும் பிறரது உரிமைகளில் அத்துமீறுவதை விட்டும் பாதுகாப்பானாக!
